« ولى هنگامى كه مجاهدان از ميدان جنگ باز مىگردند و يا اخبار ميدان جنگ به آنها مىرسد ، در صورتى كه شكست و يا شهادتى نصيب آنها شده باشد ، اينها با خوشحالى مىگويند چه نعمت بزرگى خداوند به ما داد كه همراه آنها نبوديم تا شاهد چنان صحنه‌هاى دلخراشى بشويم » . ( * ( فَإِنْ أَصابَتْكُمْ مُصِيبَةٌ قالَ قَدْ أَنْعَمَ اللَّه عَلَيَّ إِذْ لَمْ أَكُنْ مَعَهُمْ شَهِيداً ) * ) ولى اگر با خبر شوند كه مؤمنان واقعى پيروز شده‌اند ، و طبعا به غنائمى دست يافته‌اند ، اينها همانند افراد بيگانه اى كه گويا هيچ ارتباطى در ميان آنها و مؤمنان برقرار نبوده از روى تاسف و حسرت مىگويند : « اى كاش ما هم با مجاهدان بوديم و سهم بزرگى عائد ما مىشد » ! ( * ( وَلَئِنْ أَصابَكُمْ فَضْلٌ مِنَ اللَّه لَيَقُولَنَّ كَأَنْ لَمْ تَكُنْ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَه مَوَدَّةٌ يا لَيْتَنِي كُنْتُ مَعَهُمْ فَأَفُوزَ فَوْزاً عَظِيماً ) * ) . گرچه در آيه فوق سخنى از غنيمت به ميان نيامده ولى روشن است كسى كه شهادت در راه خدا را يك نوع بلا مىشمرد ، و عدم درك شهادت را يك نعمت الهى مىپندارد ، پيروزى و فوز عظيم و رستگارى بزرگ از نظر او چيزى جز پيروزى مادى و غنائم جنگى نخواهد بود . اين افراد دو چهره كه متاسفانه در هر اجتماعى بوده و هستند در برابر پيروزى و شكستهاى مؤمنان واقعى فورا قيافه خود را عوض مىكنند ، هرگز در غمها با آنها شريك نيستند و در مشكلات و گرفتارىها همكارى نمىكنند ، ولى انتظار دارند در پيروزىهاى آنان سهم بزرگى داشته باشند و همانند مؤمنان و مجاهدان واقعى امتيازاتى پيدا كنند .